Oysa ki Atatürk Hatay’a ne kadar değer vermişti yıllar önce. Ne kadar uğraşmıştı Hatay için. Çok istedi Hatay’ı. Yine istediğini aldı. Ölünce aldı. Ama yine de aldı. Hatay halkınında rahat ve huzurlu bir TÜRK milleti olmasını istedi Türkiye toprakları içinde. Ama şimdi bu halini görüp nasıl içleniyordur kim bilir. Orada, yattığı yerde kıpırdanıyordur huzursuzca. Utanıyorum şimdi Babamın karşısında. Bize emanet ettiği bu ülkenin Tayyip gibi adamlar yüzünden ağlamasından. Karşımıza gelse verecek cevabımız yok. 18 yaşına gelmemiz çok geç. Daha kaç kişinin ölmesi gerek bu işe dur demek için? Daha kaç insan evladının ağlaması lazım? Uyan Türkiye. Huzura değil, ölüme gidiyoruz el ele.